წინათქმა

„დავითიზმი იყო საუკუნეებით ჩამოყალიბებული ქართველთა ეთნოფსიქოლოგიის მსხვრევა“.

ნორმალური ადამიანი, და განსაკუთრებით ქართველი (კავკასიელი), უაღრესად პატივმოყვარეა. პატივმოყვარეობის შელახვა მისთვის იმდენად ძლიერი ფსიქოლოგიური დარტმაა, რომ  იწვევს გონების თითქმის სრულ პარალიზებას – საღი აზროვნების უუნარობას გარკვეულ ეტაპზე. შემდეგ  იწყება გამოსავლის ძიება.  გონება იყენებს ყველა საშუალებას, ნებისმიერ ხერხს, რათა დაიხსნას თავი წყვდიადიდან და აღიდგინოს შელახული პატივმოყვარეობა…

ქართველი უძლებს ნებისმიერ გაჭივრებას. ვერ ეგუება პატივმოყვარეობის შელახვას. აქ მეორე ხარისხში გადადის სამშობლოც, დედაც, მამაც, შვილიც და ყველა ადამიანური ღირებულება. ასე იყო საუკუნეების მიღმა და ასეა დღესაც. მეცნიერები ხშირად კამათობენ ჩვენი ისტორიისათვის  დამახასიათებელ ყველაზე  მწვავე და გავრცელებულ ფაქტებზე – ღალატზე, ორგულობაზე, შინაგამცემლობაზე, ჩვენს მერყევ ბუნებაზე და სხვ. რატომ?  რატომ ხდებოდა, რომ ქართველთა შინაგამცემლობამ და ღალატმა პერმანენტული ხასიათი მიიღო, განსაკუთრებით გვიანფეოდალურ ხანაში და საბედისწერო გამოდგა ქართველი ხალხისთვის? ყველაფერს ამას აუცილებლად აქვს თავის გასაღები, რომელიც ქართულ მენტალიტეტში უნდა ვეძებოთ.

Read more…